Dünyaya bakış açınız

RED

Filistin’de süregelen korkunç olaylarla ilgili birkaç fikir beyan edip Türkiye halkına seslenme fırsatı verdikleri için RED editörlerine teşekkür etmek istiyorum. 1968 yılından, 15 yaşımdan beri yani bilincimin açık olduğu hayatımdan itibaren bir sosyalist ve ateistim. Ailem, ‘Yahudi Soykırımı’ndan önce Brezilya’ya gelen Doğu Avrupa Yahudilerindendir ve 1970 yılında Filistin’de geçirdiğim bir yıl boyunca Siyonizm’le ilgili kısa bir deneyimim oldu. Orada, Filistinlilere yapılan zulmü yerinde görmek, Siyonizm’de olduğu gibi ırkçılığa dayanan sosyalist bir ideoloji, mücadele ya da rejim olamayacağını anlamamı sağladı. Bu nedenlerden dolayı, bir sosyalist olarak, İsrail’in politikalarına karşı savaşmaya karar verdim. Yahudi soyundan geldiğim için Siyonistlerin ‘büyük felaket’ten kurtulanlar namına konuşmalarına izin vermemeyi ahlaki bir zorunluluk olarak gördüm. Gazze’deki soykırım şimdi başlamamıştır, evveliyatı geçen yüzyılın başından beri süregelen, Siyonistlerin Filistin halkının malını-mülkünü zapt ettiği uzun tarihi süreçle bağlantılıdır. İsrail ve Siyonizm’in gerçek doğası hakkında tüm dünya televizyonlarında ve internet sitelerinde yer alan şok edici görüntüler, yıllar boyu sabırla yapılan açıklamaların yer aldığı tonlarca belgeden daha dokunaklıdır. Suçlarından dolayı Siyonist devletin başındakiler savaş suçlusu olarak yargılanmalı ve Siyonist devlet bir ‘parya’ gibi boykot edilmelidir.
İsrail, kapitalist olsa bile, normal bir ülke değildir. Sömürgeci ve etno-ırkçı bir varlıktır; kısacası, temel amacı, yönetimi İngiltere’ye verilen ‘Milletler Cemiyeti’ bölgesini anımsatan, ‘Manda Filistin’ olarak bilinen topraklarda ‘daha fazla toprakta daha az Arap’ olmasıdır.
Irkçı bir devlet olan İsrail kendisini ‘Demokratik Yahudi Devleti’ olarak tarif ederken, bu sadece nüfusunun bir kısmını ifade etmektedir. Gazze’deki mevcut uygulamalar Yahudi nüfusun içinde büyük bir sosyal karmaşayı kışkırtmıyor ise sadece bu özellikler İsrail’in nasıl alçakça davrandığını açıklayabilir. Aksine bugün İsrailli Yahudilerin büyük bir oranı ‘Gazze Operasyonu’ olarak adlandırdıkları şeyi desteklemektedir. İsrail’de solcu olarak bilinen yazar Abraham Yehoshua gibi insanlar bile, ‘‘Filistinlilerin ıstıraplarını sürdürülebilir kılma kabiliyetinin bizimkinden daha yüksek ve bu da onları daha güçlü kılıyor. İnsanlar bunu anlamak zorunda. Bu yüzden, füzelerin durdurulması gerektiğini onlara anlatmak için karşılığımız daha büyük olmalı. Dengeli bir karşılık onları etkilemeyecektir. Sınırı geçişlere kapadık, elektriklerini kestik ama onlar hala füzeleri durdurmadılar,’’ şeklinde konuşuyor. (EL Pais, 4/1/09) Eğer bunlar barışçılarsa…
1948 yılında Birleşmiş Milletler Filistin’in haksızca bölünmesine karar vermiş, nüfusun 1/3’ünü oluşturan Yahudilere toprakların, büyük kısmının verimli arazilerden oluştuğu, yüzde 56’lık bölümü verirken, Filistinlilere tarihi Filistin’in sadece yüzde 44’lük kısmını bırakmışlardır.
Bundan sonra İsrail, Ben Gurion ve liderleri tarafından tasarlanan ‘Plan D’nin uygulanmasıyla, atabilecekleri kadar çok Filistinliyi ülkelerinden atmaya ve gasp edebilecekleri kadar çok toprak gasp etmeye yönelik olarak, nüfusunun çoğunluğunu etnik arındırmadan geçirmeyi tartışmaya başlamıştır.
Daha sonra İsrail ordusunun önde gelenleri, Filistin nüfusunun yüzde 75’ini, 700 bin insanı yaka paça sürgün etti ve bugün evlerine dönmelerine izin verilmeyen 4 milyonluk mülteci böyle meydana geldi: Yüzlerce köy yok edildi, Deir Yasin köyünde olduğu gibi birçok katliamda köylüler öldürüldü, Ramle ve Lide şehirleri gibi bütün şehirlerin nüfusu azaltıldı ve Yahudilerle nüfus yenilendi.
İsrail asla bu suçunun gerçek nedenini itiraf etmedi, asla mültecilerin geri dönmesi hakkında tartışmayı kabul etmedi ve bu, son 60 yıl içindeki Filistin mücadelesinin asıl nedeni oldu.
Ülke liderlerinin öne sürdükleri bahaneler bile, İsrail’in etnik temele dayanan ırkçı doğasını açığa çıkarıyor: Mültecilerin geri dönmesi, ‘Yahudi üstünlüğü’ne dayanan ülkedeki egemenlik dengesini bozabilirmiş. Bu, Güney Afrika’daki ırkçılık rejimiyle neredeyse bire bir kıyaslanabilir. İki ülke de birbirine çok benziyor, fakat İsrail daha kötü, çünkü sadece toplumsal ayrımcılığa dayanmıyor, aynı zamanda Amerikalıların Kızılderilileri yurtlarından edip ‘rezervasyon’lara (toplama kamplarına) hapsetmesi gibi, yerli halkı toprağından sürüyor.
İsrail’in temel kanunu- bir anayasaları olmadığı halde- dünya üzerindeki bir Yahudi annenin çocuğunun İsrail’e dönme hakkının olduğuna dayanan ‘geri dönüş yasası’ diye adlandırılan ve toplamda Yahudi nüfusunun yüzde 5’i geçmediği o bölgede nesiller boyu yaşamış ve buradan uzaklaştırılmış olan Arap yerli halkını bölgeden mahrum eden bir yasadır. Bölgenin yaklaşık yüzde 92’si Ulusal Yahudi Fonu’na aittir ve Yahudi olmayanlara satılması yasaklanmıştır!
Filistinli İsrailliler orduya hizmet edemezler ve sonuç olarak iyi işlere sahip olamazlar. Onların bütçelerinde ağır bir ayrım yapılmaktadır ve onların köyleri ve komşuları ülkenin en fakirleridir.
Onları Ürdün’e transfer etmek için Siyonist seçkinleri arasındaki çekişmelere bağlı olarak az ya da daha çok sürekli gözdağı verilmektedir. Şu anki hükümetin parti lideri olan Avigdor Liberman tarafından da açıkça savunulmaktadır. En son kepazelikleri de bir Yahudi Devleri olarak Arap partilerinin Gazze’deki kardeşlerine karşı olan sempatilerinden dolayı İsrail seçimlerine katılmalarına izin verilmemesidir.
Bu yasal sorunların yanında, Arap nüfus her gün sürekli olarak devletin Batı Şeria ve Gazze’deki kardeşlerine karşı uyguladığı politikaya karşı sokaklarda gösteri yaptığında vurularak ya da tutuklanarak ordu tarafından canlarından bezdiriliyor. Ve son olarak, İsrail’de ırklar arası evlilikler de, işgal edilen bölgelerde ve İsrail’de yaşayan Filistinli ailelerin birleşmeleri de yasaklanmıştır. Ortadoğu’daki tek demokrasi işte budur…

1967 sonrasındaki yeni durum
İsrail, 1967 savaşındaki zaferden sonra, manda altındaki Filistin’in kalan kısmını da ele geçirdi. Fakat bu kez 1947-48’den ders almış olan Filistinliler bölgeyi terk etmedi ve inatla bu yeni sürgün basıncına karşı direnmeye başladılar.
Filistin’in yeni efendileri, yani Siyonistler, Yahudilerin mutlak çoğunluğuna dayanan bir ülke hedefiyle, milyonlarca Arap’ın varlığı gerçeği arasında bir denge sağlamak zorundaydı. Savaş bittikten kısa bir süre sonra çalışmalarına başladılar: Kudüs İsrail topraklarına katıldı, Batı Şeria sömürgeleştirildi ve özellikle su kaynakları olmak üzere doğal kaynakları kontrolleri altına aldılar.
İşgali takip eden 20 yıl boyunca, Filistinlileri ucuz iş gücü kaynağı olarak kullandılar. Benzer şekilde, 1948’deki Nakba’nın tekrarı için hiçbir politik durum yokken ‘ağır çekim fakat acımasız etnik temizlik’ diye de adlandırılabilen uzun vadeli tahliye planları uygulanmaya başladılar. Birçok alan kamulaştırıldı ve binlerce göçmene, el konulan bu bölgelerde kolonileşmeleri için büyük maddi yardımlar yapıldı.
1987’de Filistin halkının ilk kitlesel başkaldırısı İntifada, ‘durgun işgal’ denilen dönemin artık bittiğini ve Siyonist varlığı korumak için yeni pratik düzenlemelerin yapılması gerektiğini gösterdi. Birleşmiş Milletler tarafından desteklenen 1994’te, sponsorluğu ABD tarafından yapılan Oslo Antlaşması’nda, Siyonistler o dönemde tartışmasız tek Filistin önderliği olan Filistin Kurtuluş Örgütü’ne, Filistin’in yaklaşık yüzde 22’sinin kuşkusuz yarı-özerk ve güçsüz bir Filistin otoritesi tarafından yönetilmesi önerisinde bulundu. Siyonistler, Kudüs de dahil olmak üzere işgal altındaki bölgelerden çekilme ya da bütün mültecilerin geri dönüş hakkı gibi temel sorunlarla ilgili hiçbir çözüm için taahhütte bulunmadı. Maalesef, Yaser Arafat başkanlığındaki Filistin liderleri, ilk İntifada’nın enerjisini bir kukla rejim hayaline feda ederek bu öneriyi kabul etti; oysa bu öneride hiçbir gerçek iktidar ve gelecek yoktu.
Son yüzyılın ileriki yıllarında, İsrail göçmenlerin sayısını ikiye katladı ve özellikle Yahudiler için anayollarını bilinçli bir ağ halinde tamamladı ve buradaki hayatı mutlak bir kontrol altında tutabilmek için Batı Şeria’yı bir, iki ve nihayet üç parçaya bölen yüzlerce kontrol noktası oluşturdu.
2000 yılı içinde Başbakan Ehud Barak sözüm ona Arafat’a büyük bir anlaşma teklif etti, ki bu işgal altındaki bölgelerin yüzde 95’e ulaşmasını sağlayacaktı. Ilan Pappe gibi birçok İsrailli Yahudi entelektüeli içeren çoğunluğun açıkladığı gibi, bu öneri komşu bölgeleri ve Kudüs’ü içermiyordu, mülteciler konuşulmuyordu, sadece Filistinlileri tekrar kandırmak için bir hile ya da uzlaşmaz yüzleri ile yeni bir saldırıydı. Oslo antlaşmasındaki hileyi kabul eden Arafat bile bunu kabul edememişti.
Onlarca yıl boyunca geniş kapsamlı bir çözüm bulunamamasından kaynaklana hayal kırıklığı ve işgalin baskısındaki artış ikinci İntifada’yı tetikledi. İsrail’in cevabı ise bugünkü Gazze katliamını planlamak oldu: Binaların bombalanması, cinayetler, yargısız infazlar ve Batı Şeria’daki gibi olağanüstü hal yasakları… Yeni bir devasa yapı inşa edildi: Batı Şeria’da Yahudilerin yaşadığı yerleşimleri içine alan ve Doğu Kudüs’ü buradan ayıran utanç verici Dev Duvar. Batı Şeria büyük bir hapishane haline geldi.
ıÜüPeki Gazze ne olacak? Gazze için Siyonistler, “Gazze yerin dibine batar inşallah,” diyen sözde barışsever İzak Rabin tarafından tasarlanan politikayı uygulaya geldi. 1990’ların başında Gazze abluka altına alınmaya ve açlıktan kırılmaya başladı. 2005’te Şaron, 8 bin Yahudi göçmeni geri çekip Gazze’nin nüfusunu kapatarak burayı, 1,5 milyon insanın periyodik olarak suyunu, elektriğini, yiyeceğini kesebildiği, kontrolün İsrail’de olduğu dünyanın en büyük açık cezaevi haline getiren ‘ilişki kesme’ saçmalığını formüle etti. En son saldırı, nüfusu, Amerika’nın en modern silahları tarafından sağlanan tanklar, büyük toplar ve uçakların bombardımanlarına maruz bıraktı. 1300’den fazla insan öldü, sayısız kişi yaralandı, İkinci Dünya Savaşı boyunca, Varşova gettosundaki Yahudilerin durumuna benzer bir şekilde tüm bir nüfus kuşatma altında ağır acılar yaşadı.
Filistinliler, işgale karşı 20. Yüzyılın başından beri süregelen uzun bir direniş geleneğine sahip. 1960’larda, Filistin Kurtuluş Örgütü, siyasal kurumlarının çoğunluğunun temsilcisi oldu. 80’lerde, Filistin Kurtuluş Örgütü’nün gücünü azaltmak amacıyla İsrail tarafından müsamaha edilen İslami bir örgüt, Hamas’ı yaratıldı ve güçlenerek büyümeye başladı. Ana hedefleri, Filistin Kurtuluş Örgütü’nde olduğu gibi, Siyonistler tarafından gasp edilmiş bütün hakların iade edilmesiyle birlikte bir Filistin devleti kurmaktı. 1994 yılında küçük bir devletin kurumasının kabulü, birinci İntifadadan dolayı oluşan baskıyı durdurmak ve acımasız genişlemelerine devam etmek için sadece Siyonistlere zaman kazandırdı. Bugün gelinen noktada, Siyonist devletin devamlı genişlediği mevcut koşullarda İsrail’e komşu bir Filistin devleti, çok daha zor gerçekleştirilebilir bir hedef haline geldi.
Tarihsel ve güncel nedenlere bağlı olarak, bugün bölgedeki tek mümkün çözüm, Filistinli Arapların ve İsrailli Yahudilerin birlikte yaşayabileceği tek bir ‘laik’ devlettir. Bunun için tam da Siyonist devlet yapısı yıkılmalıdır. Siyonist propagandanın aksine, bu İsrailli Yahudilerin ihracı anlamına gelmiyor. Eğer milyonlarca Yahudi son on yıllar boyunca Filistin’e yerleşebildiyse; ırkçı olmayan, laik ve demokratik yeni bir devlet neden tüm Filistin’deki Filistinli mültecileri kapsayamasın? Açıkça, uluslararası, büyük bir yeniden yapılandırma planı olmalıdır çünkü 1948’deki bölme ile Birleşmiş Milletler, Siyonist yayılma için kapıyı açmıştır. Bir sosyalist olarak, bölgedeki bütün siyasal ve sosyal süreçlerin, Filistinlilerin haklarının geri verilmesi için Siyonizm, emperyalizm ve bunlarla birlikte çalışan, halkı ezen gerici Arap rejimlerine karşı birleşmiş Ortadoğu’daki sosyal ve devrimci hareketlere bağlı olduğunu düşünüyorum. Bunların içinde, son yaşanan kriz esnasında Gazze zindanına sınırı olduğu, tek çıkış anahtarını elinde bulundurduğu halde, en azından halkın ve çocukların yaşamını korumak ve açlıktan, ölümden kurtarmak için bile sınırını açmayan Mısır’ın aşağılık tavrına dikkat çekmek gerekiyor. Tüm bunlara rağmen, İsrail ordusu Filistin hareketini yenilgiye uğratamadı ve Gazze’yi yeniden işgal etmeyi hayal bile edemiyor. Gazze katliamının sonucu, Arap kitleler arasında İsrail’e yönelik giderek büyüyen öfkeli muhalefet oldu. Ancak İsrail, ırkçı mevcudiyetini korumak ve Filistin halkını soluksuz bırakmak için daha büyük suçlar işlemekten kaçınmayacaktır. Bugünün yakıcı görevi, İsrail’in katil elini kesmek için tüm dünyada Filistin’le dayanışma hareketini büyütmektir.

Yahudi düşmanı değil, Siyonizme karşı
Dayanışma hareketi üzerine bir yorum yapmak istiyorum. Hareket Yahudi karşıtı olmamalıdır, İsrail’i, Siyonistleri ve emperyalizmi hedef almalıdır. Bu ayrım birkaç sebepten dolayı çok önemlidir: Birincisi, bu bir din mücadelesi değildir. Filistinliler arasında Hıristiyanlar, Müslümanlar ve laikler bulunmaktadır. Dini inançlarına saygı gösterilmelidir ama mücadelenin sebebi olarak görülmemelidir; çünkü bu yapay ve mücadeleyi bölen bir konudur.
Dünyanın farklı yerlerinde kendilerini Yahudi olarak tanımlayan insanların, tüm ülkelerdeki ve toplumlardaki diğer herhangi bir topluluk gibi, farklı fikirleri, farklı sınıfsal aidiyetleri, farklı ideolojik duruşları var. Bundan dolayı, Yahudi düşmanı tutumlar tamamen yanlıştır; bir kere bu aptallık olur. Dünya etnik ya da dinsel farklılıklardan dolayı değil, fakat hakim ve ezilen toplumsal sınıflar, güçlü ve zayıf ülkeler olduğu için kötü bir yerdir. Sosyalistler, Fransa’daki Dreyfus davasından başlayan, Rusya’da Lenin ve Bolşeviklerin Çarlık rejimi altında gerçekleştirilen pogromlara karşı takındıkları tutumla devam eden ve tabii ki Avrupa’da faşizme ve Nazizme karşı verilen mücadelelerde ifadesini bulan bir çizgi izlemiş, Yahudi düşmanlığının kitleleri gerçek düşmana karşı mücadeleden saptıran bir araç olduğ3unu vurgulamıştır.
Bir not olarak düşmekte fayda var; Siyonizm Nazilere karşı koymadı, onlarla görüşmeyi tercih ettiler ve Filistin’e gitme anlamına gelmediği surece Avrupalı Yahudilerin hayatını kurtarmakla ilgilenmediler. İsrail’in kurucusu Ben Gurion, İkinci Dünya Savaşı sırasında Yahudi çocukların tümünü başka bir ülkeye göndererek kurtarmakla, Filistin’e göndererek çocukların ancak yarısını kurtarmak arasında bir tercih yapması gerekse, ikincisini tercih edeceğini açıklamıştı… Bunun ötesinde bir yorum yapmaya lüzum görmüyorum.
Bugüne dek Siyonistler, tüm anti-Siyonist hareketleri Yahudi düşmanlığı yapmakla suçlayageldi. Böyle değildir ve olmamalıdır da. Yahudi düşmanlığı üzerine kurulan bir tavır, Siyonizmin takipçileri üzerindeki etkisini güçlendirecektir: Dünyaya yayılmış Yahudi cemaatleri içinde pek umut verenler bulunmasa da, içlerinde Siyonizmi ve suçlarını teşhir eden sesler çıkmaktadır. Dikkat çekmekte fayda var, Filistinlileri öldürmemek için askere gitmeyi reddeden İsrailli yerleşimciler bulunuyor.
Bu anlamda, Hamas savaşçılarının -ne yazık ki, buna İsrail’le işbirliği halindeki El Fetih’i dahil edemiyoruz- Siyonist saldırganlığa karşı verdiği kahramanca mücadeleye rağmen, Hamas’ın bir İslam devleti kurma yönündeki siyasi programı kendini tahrip eden ve hatalı bir programdır. Hıristiyan ve laik Filistinlileri de kapsama ve gelecekte İsrailli Yahudilerin kimi anlamlı kesimlerini kazanma meselesi düşünülmelidir; Filistinlilerin ve Yahudilerin eşit koşullar altında yaşama hedefiyle birleşmesi ve tek bir laik devlet çatısı altında gasp edilen hakların geri alınması başka nasıl gerçekleşebilir ki? Bunun yani sıra, dünyadaki İslamcı devletler birer toplumsal adalet modeli oluşturmuyor; tersine, adaletsiz kapitalist yapıyı koruyor ve yeniden üretiyorlar ve\veya Iran, Suudi Arabistan ya da Körfez ülkeleri gibi emperyalizme hizmet ediyorlar. Filistin’le dayanışma hareketinin stratejisi oluşturulurken bu durum dikkate alınmalıdır; çünkü Vietnam savaşında ve Güney Afrika’daki ırkçı apartheid rejimine karşı mücadelede olduğu gibi, Siyonizme karşı mücadele de birkaç farklı alanda yürütülmelidir; esas yük Filistin halkının ve Arap kitlelerinin omzundadır ve dayanışma hareketi İsrail’deki ve Batı’daki Yahudileri kapsama konusunda da çok önemli bir rol oynamalıdır…